ETKİ: Journal of Literature, Theatre and Culture Studies
ETKI: Journal of Literature, Theatre and Culture Studies examines how literary, theatrical and cultural practices relate to everyday life, history, structures of power, affect, ideology, economy, politics, knowledge, technology, and the environment. ISSN: 2822-3950
The Everyday of Regime: The Prophet Song and the Episteme of the Universal
This paper attempts to critically examine Paul Lynch’s novel Prophet Song as one that furthers Western stereotypes about the Other. Its grand narrative of the universal, the paper argues, is Eurocentric and atavistic. A close reading of the novel reveals how even the best intentions, when not adequately examined, can end up reinforcing age-old stereotypes.
Copyright (c) 2026 ETKİ: Journal of Literature, Theatre and Culture Studies https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0
Realism in British Theatre: Early Beginnings to Kitchen Sink Realism
Realism in British theatre is not simply a movement which began in the nineteenth century. Rather, it is an underlying attempt to fulfil the mimetic quest of representing the zeitgeist through stage setting, character, plot and language in such a way that feels most real to its audience. This paper seeks to present a brief outline of the development of British theatre in order to understand the socio-political and literary developments that led to the rise of Realism. After a brief account of Greek and Roman theatrical origins and Elizabethan drama’s contributions to the later theatrical scene, the paper situates the development of modern Realist theatre within the industrial revolution, the rise of a consumer middle class and the influences of continental philosophers like Marx, Schopenhauer and Nietzsche, briefly tracing the influences of French and Russian theatre. The paper argues that, while the nineteenth century English theatre depicts successful portrayal of realism through its structures and form, it was with the emergence of Kitchen Sink Drama that the theatre employed both realist structures as well as contents to voice proletarian frustration, gender roles, and political structures. Consequently, the paper also draws a comparison with other parallel movements like Beckettian and Brechtian theatre, under which the realm of reality explored in drama shifted from the physical to the psychological. Realism in British theatre, therefore, emerges as a dynamic and contested terrain that continually questions the subjectivity and power dynamics that surround the reality narrative.
Narrative for the Women of the Women A Multicontextual Interpretation of Sisterhood in Christina Rossetti’s Poem Goblin Market
Christina Rossetti’s allegorical poem “Goblin Market” is rich in motifs, metaphors, symbols and themes which can be interpreted through multicontextual perspectives. Although much of the significance of the sisterhood presented in the poem hinges on reception theory, some parts of these nuanced interpretations are a result of Rossetti’s deliberate criticism of Victorian social constructs that dictated the identity, position and mobility of women as passive participants in the activity of the phallogocentric society. Rossetti weaponises the poem to culminate the concepts of female solidarity, women’s emancipation, and body autonomy by subverting gender roles and resisting against patriarchal norms of the nineteenth century. The unique representation of the sisterly bond and female friendship is both a reflection of Rossetti’s subjective experiences and objective understanding of the sociology of her times. Therefore, the poem not only signifies the enduring legacy of Rossetti’s literary contribution in promoting the arguments of radical feminism, but it also functions as a dialectic of the historical progression of gender politics. She has not only questioned the societal injustices done to women’s economic freedom, but has also denounced the financial deprivation coerced upon them. Rossetti subtly criticises the underlying concepts of male chauvinism and gender inequality that the society presents through the institution of religion, so that these regulations cannot be easily disobeyed. Besides specifying these obvious flaws of religion and society, she also suggests the possible procedures for resolving these flaws by narrativising multiple counter-discourses in the poem. A postmodern reading of “Goblin Market” unfolds the fundamentals of queer theory present in the narrative, which become instrumental in portraying the liberation of the sisters. The portrayal of sickness, survival, and differently abled bodies in the poem can be commented upon from the perspective of disability studies. This paper aspires to articulate the magnanimous importance the poem harbours, especially in the literary spectrum of women’s writing, as the poem functions not merely as a deviation from preexisting traditions but also as the establishment of traditions that were way ahead of its time.
Copyright (c) 2025 ETKİ: Journal of Literature, Theatre and Culture Studies https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0
The Evolution of the Theatre Play, Human to AI: The Case of AI: When a Robot Writes a Play (2021)
AI: When a Robot Writes a Play (Když Robot Píše Hru) (2021) is a contemporary attempt to write an AI-generated play in Prague, Czechia, directed by Daniel Hrbek. The contemporary play is developed and put on stage by a versatile team from the Academy of Performing Arts in Prague, Charles University, and Švanda Theatre, like a multifaceted collaboration. In detail, it is a 60-minute play streamed on the website. It is performed in Czech, and it can also be followed by simultaneous English subtitles. This article asks how the understanding of contemporary theatre is affected by AI technologies and explores the ongoing evolution from human to AI. Thus, is it possible for AI to create a machine-generated playwright, an AI form of Shakespeare, within both the limitations and advantages of artificial intelligence? Lastly, as this paper examines, will there be an AI-generated concept of art that can be possible and valuable?
The book Bonecas de Ataúro1 (Ba 2010) was the result of a project involving 30 female inhabitants of the island of Ataúro, East Timor, to produce dolls and other figures in fabrics typical of the country, such as tais (Instituto 2010). Piera Zuercher2 , a Swiss artist who has lived in France, Italy and East Timor, but now lives in Portugal (Roque, 2024), realised that the island’s inhabitants already had cutting and sewing skills and so decided to combine the tradition of the craft to create something typical of the place (Esectv 2009).
The Ethical Choices of Philosophers in Tom Stoppard’s Philosophical Plays
This article examines Tom Stoppard’s Jumpers (1972) and Professional Foul (1977) as complementary investigations into the limits and possibilities of philosophical ethics in modern dramatic form. Through the analytic lens of ethical context, the study argues that Jumpers dramatizes the collapse of moral authority in a culture dominated by opportunism and relativism, where ethical principles lose traction amid performative reasoning and institutional incoherence. Professional Foul, by contrast, relocates philosophical inquiry within a politically volatile landscape, foregrounding how ethical coherence must be forged through situated decisions rather than safeguarded by theoretical consistency. Across both works, Stoppard stages ethical dilemmas, communicative breakdowns, circular dramatic structures, and strategically motivated violations of norms to interrogate the unstable boundary between moral reasoning and real-world action. These plays together suggest that ethical agency is neither guaranteed nor fixed, but continually shaped, tested, and transformed at the shifting intersection of thought and practice.
Brecht and the Unmensch: Armor for Protest in the 21st Century
In this article, the author posits the epic theater of Bertolt Brecht as a model for narrative resistance to posthumanist theory. The author illustrates how posthumanist theory can and does collude with elite interests by distracting the democratic populace from true political engagement through the dual attractors of anxiety/ elation over machine autonomy and the subconscious fear of political responsibility. The author then illustrates how Brecht’s subversion of the traditional epic genre served his project of challenging disempowering cultural narratives, such as those advanced by Nazi authorities, and raised up the figure of Walter Benjamin’s Unmensch, whose traits of resilience and cunning serve as armor in carrying out their public resistance of oppressive forces both outside and within themself. Building on Brecht’s theoretical writing, the author asserts that AI technology is simply the newest god in a long tradition of subjugating the masses through intimidation in the face of an all-powerful force. The author argues that the cultural challenge more pressing than humans coming to terms with machine autonomy is humans coming to terms with their own autonomy. The author concludes with an example of the application of Brechtian theatrical techniques in the creation of an activist street theatre piece on coal and climate change, illustrating how today’s activist theatre can borrow from and advance Brecht’s theory and practices. Bu makalede yazar, Bertolt Brecht'in epik tiyatrosunu posthümanist teoriye karşı anlatısal direniş için bir model olarak ortaya koymaktadır. Yazar, posthümanist teorinin, makine özerkliği kaygısı/heyecanı ve bilinçaltındaki siyasi sorumluluk korkusu gibi ikili çekiciler aracılığıyla demokratik halkın dikkatini gerçek siyasi angajmandan uzaklaştırarak elit çıkarlarla nasıl işbirliği yapabileceğini ve yaptığını göstermektedir. Yazar daha sonra Brecht'in geleneksel destan türünü altüst etmesinin, Nazi yetkilileri tarafından ileri sürülenler gibi güçsüzleştirici kültürel anlatılara meydan okuma projesine nasıl hizmet ettiğini ve Walter Benjamin'in direnç ve kurnazlık özellikleri hem kendi dışındaki hem de kendi içindeki baskıcı güçlere karşı kamusal direnişlerini gerçekleştirmede zırh görevi gören Unmensch figürünü nasıl yükselttiğini göstermektedir. Brecht'in teorik yazılarına dayanan yazar, yapay zeka teknolojisinin, her şeye gücü yeten bir güç karşısında kitleleri sindirme yoluyla boyun eğdirme geleneğinin en yeni tanrısı olduğunu ileri sürmektedir. Yazar, insanların makinelerin özerkliği ile değil, kendi özerklikleri ile hesaplaşmalarından daha acil olan kültürel zorluğun, insanların kendi özerklikleri ile hesaplaşmaları olduğunu savunmaktadır. Yazar, Brechtyen tiyatro tekniklerinin kömür ve iklim değişikliği üzerine aktivist bir sokak tiyatrosu eserinin yaratılmasında uygulanmasına dair bir örnekle sonlandırarak, günümüz aktivist tiyatrosunun Brecht'in teori ve pratiklerinden nasıl yararlanabileceğini ve bunları nasıl geliştirebileceğini göstermektedir.
A Portrait of Three Women Looking at War: The Poetry of Amelina, Szymborska and Akhmatova
This essay articulates how three poets—Amelina, Szymborska, and Akhmatova—navigate the complexities of war and history through their unique approaches to language and poetry. Whether through Amelina’s focus on memory, Szymborska’s ironic ease, or Akhmatova’s personal engagement with history, each poet transforms their lived experience into art that resists tyranny and gives voice to the silenced. Their work is a testament to the power of poetry to reclaim history, reflect on human suffering, and provide a form of resistance to tyranny and violence. Bu makale, üç şairin -Amelina, Szymborska ve Akhmatova- savaş ve tarihin karmaşıklığını dil ve şiire getirdikleri benzersiz yaklaşımlarla nasıl ele aldıklarını ortaya koyuyor. İster Amelina'nın hafızaya odaklanması, ister Szymborska'nın ironik rahatlığı, isterse Akhmatova'nın tarihle kişisel ilişkisi yoluyla olsun, her şair yaşadığı deneyimi zulme direnen ve susturulanlara ses veren bir sanata dönüştürüyor. Bu şairlerin eserleri, şiirin tarihe sahip çıkma, insanların çektiği acılar üzerine düşünme ve zulüm ve şiddete karşı bir direniş biçimi sağlama gücünün bir kanıtıdır.
In Search of Self (Mother) and The Other (Unborn/Dead Infant) in The Holocaust of War-A Study of Edward Bond’s War Plays in Light of Levinasian Ethics
In this paper I have tried to trace a significant connection between Edward Bond and Emmanuel Levinas in The War Plays, a trilogy written by Bond in the year 1985, through the ethical encounter of the self or the mother and the other or the dead/unborn child. Bond is revolutionary in his attempt to discover and nourish the helpless other in the face of Nazi genocide as a medium of generating ethical acts of justice or humanity in a world of unbearable suffering and death. Along with “Introduction” and “Conclusion”, this paper has been divided into three sections namely, “From Responsibility to Trauma: Rethinking the Human Condition in Bond’s War Trilogy,” “Face-toface encounter between the Self and the Other,” and “Examining the ‘radical innocence’ of Bond from the perspective of the ‘senseless kindness’ of Levinas.” This article attempts to hint at the idea that Bond’s trilogy is essentially a response to the Nazi atrocities from the perspective of humanitarian justice. The section succeeding “Introduction” deals with the sense of guilt and shock that the self undergoes after witnessing the painful death of the other and faces the trauma of becoming ‘always-already responsible’ to the other even before being fully aware of the existence of the other. The section titled “Face-to-face encounter between the Self and the Other” seeks to explore the reason behind Bond’s depiction of non-human images to indicate the face of the dead child which despite being absent continues to govern the whole existence of the self. The section prior to “Conclusion” deals with the question of justice in the ethical encounter between the mother and her dead child in the world of Nazi violence by bringing to the fore the importance of irrational, ethical acts to defy the despotic regime with the compassionate touch of humanity. Bu makalede, Edward Bond'un 1985 yılında yazdığı üçleme The War Plays’de, benlik ya da anne ile öteki ya da ölü/doğmamış çocuk arasındaki etik karşılaşma aracılığıyla Bond ile Emmanuel Levinas arasında önemli bir bağlantı kurmaya çalıştım. Bond, dayanılmaz acı ve ölümle dolu bir dünyada etik adalet veya insanlık eylemleri üretmenin bir aracı olarak Nazi soykırımı karşısında çaresiz olan ötekiyi keşfetme ve besleme girişiminde devrimci bir yaklaşım sergilemektedir. Bu makale, “Giriş” ve ‘Sonuç’ bölümlerinin yanı sıra, “Sorumluluktan Travmaya: Bond'un Savaş Üçlemesinde İnsanlık Durumunu Yeniden Düşünmek”, “Benlik ve Öteki Arasındaki Yüz Yüze Karşılaşma” ve “Levinas'ın ‘Anlamsız İyilik’ Perspektifinden Bond’un ‘Radikal Masumiyetini’ İncelemek” olmak üzere üç bölüme ayrılmıştır. Bu makale, Bond'un üçlemesinin esasen insani adalet perspektifinden zulme bir yanıt olduğu fikrini ima etmeye çalışmaktadır. “Giriş” bölümünün ardından gelen bölüm, benliğin diğerinin acı verici ölümüne tanık olduktan sonra yaşadığı suçluluk ve şok duygusunu ele almakta ve benliğin, diğerinin varlığının tam olarak farkında bile olmadan, diğerine karşı “her zaman zaten sorumlu” olma travmasıyla yüzleşmesini incelemektedir. “Benlik ve Öteki Arasındaki Yüz Yüze Karşılaşma” başlıklı bölüm, Bond'un, yok olmasına rağmen benliğin tüm varlığını yönetmeye devam eden ölü çocuğun yüzünü göstermek için insan dışı imgeler kullanmasının ardındaki nedeni araştırmaya çalışmaktadır. “Sonuç” bölümünden önceki bölüm, Nazi şiddetinin hüküm sürdüğü dünyada anne ile ölen çocuğu arasındaki etik karşılaşmada adalet meselesini ele almakta ve despotik rejime karşı insanlığın şefkatli dokunuşuyla karşı koymak için irrasyonel, etik eylemlerin önemini ön plana çıkarmaktadır.
(Re)Tracing the Partitioned Histories: Exploring Memory, Identity and Body Politics in Select Partition Literature
The Partition of India in 1947 stands as a momentous juncture in South Asian history, marked by displacement, pervasive violence, and trauma. This article explores Geetanjali Shree’s novel Tomb of Sand and What the Body Remembers by Shauna Singh Baldwin, within the broader context of Partition literature and feminist discourse. Both the novels offer a nuanced and multilayered portrayal of gender dynamics in the aftermath of Partition, foregrounding the agency and resilience of their female protagonists. The narrative techniques employed—characterised by metafictional elements, nonlinear structure and vivid characterisations—provide fertile ground for an exploration of the complexities of memory, identity, and trauma. This article examines how these authors navigate the intersection of gender, nationhood and memory paying particular attention to the ways in which the female body becomes site of contestation and resistance in the aftermath of communal violence. By juxtaposing these texts, it aims to contribute to an in-depth comprehension of the complexities of gender, memory, and power-dynamics in the context of historical trauma. 1947’de Hindistan'ın bölünmesi, Güney Asya tarihinde yerinden edilme, yaygın şiddet ve travmanın damgasını vurduğu önemli bir dönüm noktasıdır. Bu makale Geetanjali Shree’nin Kumdan Mezar adlı romanını ve Shauna Singh Baldwin’in What the Body Remembers adlı romanını Bölünme edebiyatı ve feminist söylem bağlamında incelemektedir. Her iki roman da Bölünme sonrasında toplumsal cinsiyet dinamiklerinin incelikli ve çok katmanlı bir tasvirini sunmakta, kadın kahramanlarının eylemliliğini ve direncini ön plana çıkarmaktadır. Kullanılan anlatı teknikleri -üstkurmaca unsurlar, doğrusal olmayan yapı ve canlı karakterizasyonlarla karakterize edilen- hafıza, kimlik ve travmanın karmaşıklıklarının araştırılması için verimli bir zemin sağlar. Bu makale, bu yazarların toplumsal cinsiyet, ulus ve hafızanın kesiştiği noktalarda nasıl gezindiklerini, toplumsal şiddet sonrasında kadın bedeninin nasıl bir çekişme ve direniş alanı haline geldiğine özellikle dikkat ederek incelemektedir. Bu metinleri yan yana koyarak, tarihsel travma bağlamında toplumsal cinsiyet, hafıza ve iktidar dinamiklerinin karmaşıklığının derinlemesine anlaşılmasına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.
Copyright (c) 2024 ETKİ: Journal of Literature, Theatre and Culture Studies https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0
The Phylogenetics of Ancient Greek Tragedy Under the Causality of Fate in Primitive Thinking: From the Perspective of Cultural Anthropology
The primitive thinking of ancient Greece contains the simple concept of causality. From the perspective of cultural anthropology, the principle of the origin of magic, the relationship between myth and magic, the special plant images, and the evolution of primitive thinking all involve the natural order, the producing logic of causal theory of fate and the anthropological background. The causal order runs through the process from magic to ritual and then evolved into the origin of ancient Greek tragedy. Therefore, starting from the source of motivation, imitative elements, action meanings, and phylogenetic paths of ancient Greek tragedy and ritual, we can clearly trace the phylogenetic approach of tragedy under the causal order. The successive theory of tragedy also provides a strong academic support for the theory of causal fate, and verifies the phylogenetic logic of tragedy. Under the guidance of such thinking, by researching comprehensively the unique anthropological imagery that repeatedly appears in the tragic texts of Aeschylus, Sophocles and Euripides, and contrasting the causal view of fate in tragedy, we can further clarify the imprint and changes about it in the succession of tragedy, and touch on the reflection about the connection of phylogenetics, literary projection and the religious themes. Antik Yunan’ın ilkel düşüncesi basit bir nedensellik kavramı içerir. Kültürel antropoloji perspektifinden bakıldığında, büyünün kökeni ilkesi, mit ve büyü arasındaki ilişki, özel bitki imgeleri ve ilkel düşüncenin evrimi doğal düzeni, nedensel kader teorisinin üretici mantığını ve antropolojik arka planı içerir. Nedensel düzen, büyüden ritüele uzanan süreç boyunca işlemekte ve daha sonra antik Yunan tragedyasının kökenine evrilmektedir. Dolayısıyla, Antik Yunan tragedyası ve ritüelinin motivasyon kaynağı, taklit unsurları, eylem anlamları ve filogenetik yollarından yola çıkarak, tragedyanın filogenetik yaklaşımını nedensel düzen altında net bir şekilde izleyebiliriz. Tragedyanın ardışık teorisi aynı zamanda nedensel kader teorisi için güçlü bir akademik destek sağlar ve tragedyanın filogenetik mantığını doğrular. Bu düşüncenin rehberliğinde, Aeschylus, Sophocles ve Euripides'in trajik metinlerinde tekrar tekrar ortaya çıkan benzersiz antropolojik imgeleri kapsamlı bir şekilde araştırarak ve tragedyadaki nedensel kader görüşünü karşılaştırarak, tragedyanın ardışıklığındaki iz ve değişiklikleri daha da netleştirebilir ve filogenetik, edebi yansıtma ve dini temaların bağlantısı hakkındaki düşünceye değinebiliriz.
Interrogating National Sentimentality: Disruptive Performances and Alternative Affects in A Streetcar Named Desire
This article explores the affective politics and identity performance in Tennessee Williams’s drama A Streetcar Named Desire, especially how the drama represents nonconformist characters’ disruptive performances of gender, sexuality and affects to interrogate the national sentimentality of suburban happiness. Since the Second World War, American government has promoted the successful construction of a nuclear family in a suburban home as the essential method to obtain personal happiness, legitimate citizenship, and national belonging. Nevertheless, the suburban happiness has long been a fantasy exclusive to the white, middle-class family featured with conventional gender roles and patriarchal power relations. In Streetcar, Williams unsettles the national idealization of domesticated happiness, citizenship and belonging by representing the living predicament of working-class housewives, homeless Southern belle, and gay men, especially their desperate negotiation with the male-dominated structure of gender and power for love, safety, and stability. By staging Stella’s femininity of domestication and confinement, Blanche’s disruptive performances as Southern belle and femme fatale, and nonconformists’ excessiveness in affects and imaginations, Streetcar creates an alternative affective sphere of confrontation and negotiation. In this sphere, Williams not merely reveals the affective, corporeal and psychological violence that nonconformists might encounter in a male-dominated, white heteronormative culture, but more importantly, explores the potential of nonconformists in enacting the complexity of human desire and subjectivity as well as in performing alternative modalities of feeling, being and becoming. Bu makale Tennessee Williams’ın A Streetcar Named Desire (Arzu Tramvayı) adlı dramasındaki duygusal politikaları ve kimlik performanslarını, özellikle de dramanın banliyö mutluluğunun ulusal duygusallığını sorgulamak için konformist olmayan karakterlerin toplumsal cinsiyet, cinsellik ve duygulanımlara ilişkin yıkıcı performanslarını nasıl temsil ettiğini incelemektedir. İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana Amerikan hükümeti, banliyödeki bir evde çekirdek bir ailenin başarılı bir şekilde kurulmasını kişisel mutluluk, meşru vatandaşlık ve ulusal aidiyet elde etmenin temel yöntemi olarak teşvik etmiştir. Bununla birlikte, banliyö mutluluğu uzun zamandır geleneksel cinsiyet rolleri ve ataerkil güç ilişkileriyle öne çıkan beyaz, orta sınıf aileye özgü bir fantezi olmuştur. Williams, Streetcar’da işçi sınıfı ev kadınlarının, evsiz Güneyli güzel kadınların ve eşcinsel erkeklerin, özellikle de sevgi, güvenlik ve istikrar için erkek egemen toplumsal cinsiyet ve iktidar yapısıyla yaptıkları umutsuz müzakereleri temsil ederek, evcilleştirilmiş mutluluk, vatandaşlık ve aidiyete ilişkin ulusal idealleştirmeyi sarsar. Stella’nın evcilleştirme ve hapsetme kadınlığını, Blanche’ın Güneyli dilber ve femme fatale olarak yıkıcı performanslarını ve uyumsuzların duygulanım ve tahayyüllerindeki aşırılıklarını sahneleyerek, Streetcar alternatif bir duygusal yüzleşme ve müzakere alanı yaratır. Williams bu alanda, yalnızca uyumsuzların erkek egemen, beyaz heteronormatif bir kültürde karşılaşabilecekleri duygusal, bedensel ve psikolojik şiddeti ortaya koymakla kalmaz, daha da önemlisi, uyumsuzların insan arzusunun ve öznelliğinin karmaşıklığını canlandırmadaki ve alternatif hissetme, olma ve oluş biçimlerini gerçekleştirmedeki potansiyelini araştırır.
Kire, Easterine. When The River Sleeps. Paperback New Delhi: Zubaan Publishers Pvt. Ltd., 2014. ISBN: 9789383074891 PP. 244., Rs 350
When the River Sleeps is a highly captivating tale that adeptly portrays an intimate perspective of the Naga world. Through Kire's skillful portrayal, readers are introduced to various facets of Naga life and culture. The narrative revolves around the protagonist, Vilie, and chronicles his quest toward the sleeping river in order to extract an enigmatic heart stone from its core. The book furthermore covers the protagonist's expedition and endeavour to safeguard the heart stone. Kire's adept utilization of language and inventive narrative techniques effectively captivate readers, as her words shed light on significant realities such as societal challenges, cultural stigmas, traditional belief systems, and the indigenous medicinal practices of the lesser-known Tenimiya Naga tribe. In this regard, the book explored the Naga region a bit. The novel effectively reflects an “intense sense of awareness of the cultural loss and recovery” (Misra xi).
Gulzar. Footprints on Zero Line. Harper Perennial, 2017. ISBN-10 9353022932 ISBN-13 978-9353022938 PP. 216., $10.00
‘Footprints on Zero Line’, published in 2017 by Harper Perennial, features fiction, non-fiction and poems on the subject by the writer. Gulzar doesn’t stop at the events of 1947 but explores how they continue to affect our lives, in the book. It is rendered in English by author and translator Rakhshanda Jalil
Fosudo, Sola. The Artist As A Dreamer and A Realist: Re-Assessing Bode Osanyin’s Writer’s Resort, Lagos: Bode Osanyin Foundation, 2008. PP. 26
In the text of his lecture at the 2nd Bode Osanyin Memorial Lecture, held on Thursday, December 6, 2007, at the Arts Theatre, University of Lagos, Sola Fosudo offers a wealth of supplementary material that is intended to give the kind of knowledge required to comprehend what is, on the surface, familiar to most societies but is misunderstood: the roles and functions of artists in society. With his wealth of knowledge, his tenure as a senior lecturer at Lagos State University’s Department of Theatre Arts and Music, his involvement in the film industry, and his extensive experience, Fosudo offers a sympathetic and creative perspective on the arts and the many contentious views about artists.
Halk Hikâyesi ve Tragedya Türlerinde Sahne Dışından Gelen Haberin Öyküye Etkisi[The Effect of Off-Stage Narratives on the Plot in Folk Tale and Tragedy Genres]
Tarihsel olarak farklı biçimlerde konumlanmasıyla birlikte konvansiyonel bir tiyatrodan bahsedildiğinde sahne, eksiksiz olarak tüm öğelerini bütünlüklü bir yapı içerisinde bulunduran ve hiçbir şeyin rastlantıya bırakılmadığı yapı olarak karşımıza çıkar. Seyircinin tüm eylemlerle karşı karşıya kaldığı sahne, kendi içinde gizli bir eylem akışı daha barındırır. Söz konusu bu akışın mekânı ise “sahne dışı” dır. Sahne dışı, seyirciden uzak ve sessiz bir alan olarak görülse de tüm öykünün akışını değiştirebilecek güce sahiptir. Bu çalışmada ise iki farklı tür olan halk hikâyesi ve tragedya türlerinde sahne dışından gelen bir haberin kahramanın hikâyesini dönüştürme biçimindeki benzerlikler incelenecektir. İlk olarak tragedyanın gösterime bağlı özellikleri ile halk hikâyesinin anlatıma bağlı özellikleri arasındaki farklar üzerinde durmak gereklidir. Ancak burada halk hikâyesinin ozanlar ve âşıklar tarafından seyirciye açık bir alanda performatik özelliklerle anlatılması, seyircinin zaman zaman anlatıya müdahale etmesi sonucu anlatının değiştirilişi, halk hikâyesinin de gösterime dayalı bir tür olarak tragedya ile benzerlik taşımasını sağlar. Sahne dışından gelen ancak sahneyi etkileyen bu kavram, Aristoteles tarafından “peripetia” kavramı ile açıklanmıştır. Türkçeye “baht dönüşü” olarak aktarılan kavram, öykü kahramanlarının eylemsel izleğinin, sahne dışından gelen bir haber ile değişmesini sağlar. Bu çalışmada tragedyada oldukça belirgin olan baht dönüşü sürecinin sözlü edebiyattaki karşılığı anlatının performansa dönüşümündeki işlevi üzerinden tartışılmaktadır. Halk hikâyesinin anlatım mekânı tragedyadan farklıdır. Hikâyelerin anlatıldığı mekânlar, anlatıcı ve dinleyicinin bir arada bulunduğu mekânlardır. Mekânda bulunan dinleyiciler anlatının akışını değiştirecek güce sahiptir. Bu nedenle bir öykü dinleme biçimi olarak görülse de anlatı mekânı sahneye; dinleyiciler de seyirciye dönüşebilirler. Anlatıcı, türe uygun bir sonla bitirecekken seyircilerin anlatıya dahil olmalarıyla öykünün akışını değiştirir ve hikâyeyi farklı bir sonla bitirir. Böylece seyircinin müdahalesi anlatıya ve anlatıcı da sahne dışına etki eder. Bilindik bir tragedya örneğinin defalarca izlenmesi gibi halk hikâyeleri de defalarca anlatılır. Burada seyircideki heyecan ise kahramanların eylemlerini dönüştürür. Örneğin tragedyada sahne dışından gelen haber ve halk hikâyesinde kahramanın karşısına tesadüfen çıkan birinin söylemi, eylemi tamamen değiştirir. Böylece bağlamsal ve gösterimsel olarak farklı duran bu iki tür benzer biçimde bir kurguya sahip olurlar. Bütün bunlardan hareketle haberci kavramının işlevi, kahraman ve eylem ilişkisinde iki farklı tür üzerinde karşılaştırılarak incelenecektir. Çalışmanın örnekleri Bakkhalar, Elektra ve Antigone tragedyaları ile Tahir ile Zühre, Arzu ile Kamber ve Kerem ile Aslı hikâyelerinden oluşmaktadır. When talking about a conventional theater, it is referred to as a stage that encompasses all its elements within a cohesive structure, where nothing is left to chance. The stage, where the audience faces all the actions, also harbors a hidden flow of actions within itself. The space of this flow is known as the “offstage.” Although the offstage is perceived as a distant and silent area, it has the power to alter the course of the entire narrative. This study examines the similarities in how a news from offstage transforms the protagonist's story in two different genres: folk tales and tragedy. Firstly, it is necessary to emphasize the differences between the performancedependent characteristics of tragedy and the narrative-dependent characteristics of folk tales. However, the performance of folk tales in an open space by bards and minstrels, the occasional intervention of the audience in the narrative resulting in its alteration, allows folk tales to share similarities with tragedy as a performance-based genre. This concept of an external event that influences the stage, but is influenced by it, was explained by Aristotle through the concept of “peripeteia.” Translated into Turkish as “baht dönüşü” (a turn of fate), this concept causes a change in the course of the story's characters' actions through news coming from offstage. This study discusses the function of the turn of fate process, which is quite prominent in tragedy, through its transformation into performance in oral literature. The narrative space of folk tales differs from that of tragedy. The places where stories are told are spaces where the narrator and the listeners are present together. The listeners in the space have the power to alter the flow of the narrative. Therefore, although it is seen as a way of listening to a story, the narrative space can turn into a stage, and the listeners can become the audience. The narrator, who would have ended the story with a suitable ending for the genre, changes the flow of the story and concludes it with a different ending due to the involvement of the audience. Thus, the intervention of the audience affects the narrative, and the narrator affects the offstage. Just like a well-known tragedy being watched repeatedly, folk tales are also narrated repeatedly. Here, the excitement in the audience transforms the actions of the characters. For example, in tragedy, a news from offstage, and in folk tales, the words or actions of someone who coincidentally appears before the protagonist, completely alter the course of events. Thus, despite their contextual and representational differences, these two genres have a similar structure. Based on all these, the function of the messenger concept will be examined by comparing two different genres in terms of the relationship between the protagonist and the action. The examples in the study consist of the tragedies “The Bacchae,” “Electra,” and “Antigone,” as well as the folk tales “Tahir and Zühre,” “Arzu and Kamber,” and “Kerem and Aslı.”
Copyright (c) 2023 ETKİ: Journal of Literature, Theatre and Culture Studies https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0
Toplumsal Cinsiyet Rollerinin Kurgusallığının Stage Beauty Filmi Üzerinden Değerlendirilmesi[Evaluation of the Fictiveness of Societal Gender Roles through Stage Beauty Movie]
Toplumsal cinsiyet çalışmalarının verdiği olanaklar, yeni okumaları gerekli kılmaktadır. Bu yeni okumalar farklı dönem ve kültürlerin yansımalarını gösteren sanat eserleri için de geçerlidir. Bu çalışmada, toplumsal olan ile biyolojik olan arasındaki kurgusallık farkı değerlendirilecek ve bir örnek olarak kadınların sahnedeki temsilini işleyen Stage Beauty filmi incelenecektir. Özellikle Elizabeth Dönemi Tiyatrosu’nda kadınların sahneye çıkma yasağı, sahnede kadın temsilinin erkekler tarafından gerçekleştirilmesi bu kurgusallık için iyi bir izlek ve örnek oluşturmaktadır. Sanatın, gerçek hayattan beslenerek araya aldığı bir yöntem olarak kurgusallık, toplumsal hayatta daha hayati sonuçlara neden olmaktadır. The opportunities provided by gender studies necessitate new readings. These new readings are also applicable to artworks that reflect different periods and cultures. In this study, the fictional difference between the social and the biological will be evaluated, and the film “Stage Beauty,” which explores the representation of women on stage, will be examined as an example. Particularly, the prohibition of women from appearing on stage in the Elizabethan era and the portrayal of women by men on stage provide a good basis and example for this fictionality. Fictionality, as a method that art employs by drawing from real life, leads to more vital consequences in social life.
Kökler Üzerine Bir Performans Denemesi[An Experimental Performance about the Origins: Before I]
Bu çalışmada, tiyatro yönetmeni ve teorisyeni Jerzy Grotowski’nin “Sen Birinin Oğlusun” makalesinden esinlenerek kurgulanmış, 2016-2017 ve 2017-2018 tiyatro sezonlarında Ankara’daki çeşitli sahnelerde gerçekleştirilmiş Ben’den Ev’vel performansının teorik ve pratik analizi yer almaktadır. Sözü edilen performansın temel ekseninde yıllardır aile içinde söylenegelen, kendimizden yaşça büyük aile bireylerine ait öykülerin, sonraki kuşaklara aktarımında tiyatro ve performansın bir araç olarak kullanılıp kullanılamayacağı düşüncesi yer almaktadır. Sahnede seyircinin salona alınıp yerleşmesini beklerken nostaljik bir dekor içindeki masada oturan dinleyicioyuncu masadaki saati kırk beş dakikaya ayarlayarak performansı başlatır. Daha önceden bilgilendirilmiş olan seyirciler gönüllülük esasına göre sahneye çıkıp içinde kendilerinin olmadığı, tamamen aile büyükleri tarafından kendilerine anlatılan kökenlerine ait aile öykülerinden birini sahnede onu dinlemekte olan ve performans boyunca hiç konuşmayan dinleyici-oyuncuya anlatır. Bu anlatımı aynı zamanda salondaki seyirciler de eş zamanlı olarak izlemektedir. Bu performans denemesi, varoluşu gereği gündelik gerçeklik ve kurmaca arasındaki bir eşikte yer alan tiyatrallik, seyir, rol, performans kavramlarının farklı kullanımları aracılığıyla sorgulandığı bir sahnelemedir. Sahne üzerinde, gündelik gerçeklik ve kurmaca arasındaki sınırın bir anlamda kendisine gönderme yapılarak netleştirildiği, öte yandan anlatıcının performansının geçmiş ve bellek aracılığıyla temsili bir nitelik kazanması ile bu sınırın yeniden bulanıklaştığı, geçişken bir deneyim alanı oluşması amaçlanır. “Nesilden nesile kültür aktarımı” üzerinden de biçimlenen bu çalışmada, tiyatro ve performans sanatının bir arada yer aldığı disiplinlerarası bir çalışmayı hedeflenmiştir. This study includes the theoretical and practical analysis of the Ben’den Ev’vel (Before I) performance, which was inspired by theater director and theorist Jerzy Grotowski's article “Tu es le fils de quelqu” (You Are Someone’s Son) and performed on various stages in Ankara during the 2016-2017 and 2017-2018 theater seasons. The main axis of the performance in question is the idea of whether theater and performance art can be used as a tool in transferring the stories of older family members, which have been told in the family for years, to the next generations. While waiting for the audience to be taken into the hall and settled in, the listener-actor, sitting at a table in a nostalgic decoration, starts the performance by setting the clock on the table to forty-five minutes. The audience, who have been previously informed, come on stage on a voluntary basis and tell one of the family stories of their origins, which they do not include themselves, but are told to them by their family elders, to the listener-actor who is listening to him on the stage and does not speak at all throughout the performance. The audience in the hall also watches this narration simultaneously. This performance essay is a staging in which the concepts of theatricality, spectacle, role and performance, which exist at the threshold between everyday reality and fiction, are questioned through different uses. The aim is to create a transitional field of experience on the stage, where the boundary between daily reality and fiction is clarified by referring to itself in a sense, and on the other hand, this boundary becomes blurred again as the narrator's performance gains a representative quality through the past and memory. In this study, which is also shaped by the "transmission of culture from generation to generation", an interdisciplinary study is aimed, which includes theater and performance art together.
Aesthetics of Cultures: The Yoruba Culture in Ola Rotimi’s The Gods Are Not to Blame[Kültürlerin Estetiği: Ola Rotimi’nin The Gods Are Not to Blame’inde Yoruba Kültürü]
In the face of world power tussle, many cultures today are endangered and threatened. As some have been widely encroached by foreign and imposing nations, some are on the track of extinction. Annexation ideologies and appropriation programs are developed by ambitious countries and under different shrouds to possess other national territories. A notable culprit is the western cultural hegemony and selfsought imperialism which is otherwise sugar-coated as civilization. While many independent nations have assimilated foreign cultures in guises of education, migration, and foreign interventions, many nations still nurse the brunt of colonialism. Unfortunately, cultural etiolation continues today with many unsuspecting nations falling victims. The causations for the decline in the traditional gamut of these societies are often hinged upon various instances. A notable mention is the lost Harappan civilization. Once one of the oldest civilisations and often classified with the Mesopotamian, Chinese and Egyptian civilization, the Harappan civilisation has now plunged into a site of research and excavational discoveries. Also, Ajawa, a formal language of the people of Bauchi state in Nigeria has become extinct. Thus, there is no gainsaying that these extinction of cultural values and traditions portend detrimental consequences for our futures than benefits. This is the more reason efforts must be made towards documentation in as many forms as possible. Such preservation mission could help to save cultural values like that of the Yoruba people of western Nigeria and others which may be endangered soon. Playwriting is a way to keep the flag hoisted. Writers such as Ola Rotimi, Wole Soyinka, Femi Osofisan, Ahmed Yerima, Ngugi wa Thiong’o, Ama Ata Aidoo, Efua T. Sutherland, Tawfiq al-Hakim, among many others must be reckoned with for their efforts on African literature. These literary works are archival of African cultures. It is in this light that this paper considers the Yoruba cultural aesthetics in Ola Rotimi’s The Gods Are Not to Blame. Using literary analysis method, this paper categorises Ola Rotimi’s The Gods Are Not to Blame as a play that documents the Yoruba indigenous culture and it examines Yoruba cultural elements like, oral tradition, dance, song, language, proverbs and wise-sayings, etc., in the play. This paper establishes the importance of documentation in cultural preservation. Some of the existing and endangered Yoruba cultural values are among those discussed in this paper. Imperatively therefore, to sustain African cultural values like that of the Yorubas, and keep them from extinction or obsolescence, efforts must be channelled towards writing plays and literature that document and celebrate African histories and cultures. Dünyadaki güç mücadelesi karşısında günümüzde pek çok kültür tehlike ve tehdit altındadır. Bazıları yabancı ve dayatmacı uluslar tarafından geniş çapta saldırıya uğrarken, bazıları da yok olma yolundadır. İlhak ideolojileri ve el koyma programları, ihtiraslı ülkeler tarafından farklı kılıflar altında diğer ulusların topraklarını ele geçirmek için geliştirilmektedir. Bu durumun en önemli sorumlularından biri de Batı’nın kültürel hegemonyası ve medeniyet diye yutturulmaya çalışılan emperyalizmdir. Birçok bağımsız ulus eğitim, göç ve dış müdahaleler yoluyla yabancı kültürleri asimile etmiş olsa da, birçok ulus hala sömürgeciliğin izlerini taşımaktadır. Ne yazık ki, kültürel etiyolasyon günümüzde de devam etmekte ve pek çok masum ulus bunun kurbanı olmaktadır. Ne yazık ki, kültürel soldurma günümüzde de devam etmekte ve pek çok masum ulus bunun kurbanı olmaktadır. Bu toplumların geleneksel gamındaki gerilemenin nedenleri genellikle çeşitli örneklere dayandırılmaktadır. Değinmeye değer bir konu da kayıp Harappa medeniyetidir. Bir zamanlar en eski uygarlıklardan biri olan ve genellikle Mezopotamya, Çin ve Mısır uygarlıklarıyla birlikte sınıflandırılan Harappa medeniyeti, günümüzde bir araştırma ve arkeolojik kazı alanına dönüşmüştür. Ayrıca, Nijerya’nın Bauchi eyaleti halkının resmi dili olan Ajawa da yok olmuştur. Dolayısıyla, kültürel değerlerin ve geleneklerin yok oluşunun geleceğimiz için faydadan çok zarar getireceği yadsınamaz bir gerçektir. Bu nedenle, mümkün olduğunca çok biçimde belgelenmesi için çaba gösterilmelidir. Bu tür bir koruma misyonu, Batı Nijerya’daki Yoruba halkınınki gibi kültürel değerlerin ve yakında tehlike altına girebilecek diğerlerinin kurtarılmasına yardımcı olabilir. Oyun yazarlığı, bayrağı yüksekte tutmanın bir yoludur. Ola Rotimi, Wole Soyinka, Femi Osofisan, Ahmed Yerima, Ngugi wa Thiong’o, Ama Ata Aidoo, Efua T. Sutherland, Tawfiq alHakim gibi yazarların Afrika edebiyatı konusundaki çabaları dikkate alınmalıdır. Bu edebi eserler Afrika kültürlerinin arşividir. Bu makale, Ola Rotimi’nin The Gods Are Not to Blame adlı eserindeki Yoruba kültürel estetiğini, bu bilgilerin ışığı altında ele almaktadır. Bu makale edebi analiz yöntemini kullanarak, Ola Rotimi’nin The Gods Are Not to Blame adlı eserini, Yoruba yerli kültürünü belgeleyen bir oyun olarak sınıflandırmakta ve oyundaki sözlü gelenek, dans, şarkı, lisan, atasözleri ve hikmetli sözler gibi Yoruba kültürel unsurlarını incelemektedir. Bu makale, kültürü muhafaza etmede belgelemenin önemini ortaya koymaktadır. Mevcut ve tehlike altındaki Yoruba kültürel değerlerinden bazıları bu makalede ele alınanlar arasındadır. Bu nedenle, Yorubalarınki gibi Afrika kültürel değerlerini yaşatmak ve yok olmalarını ya da değerlerini kaybetmelerini önlemek için, enerji Afrika tarihlerini ve kültürlerini belgeleyen ve kutlayan oyunlar ve edebiyat yazmaya yönlendirilmelidir.
The Impact of the Turkish Culture on Kateb Yacine’s La poudre d’intelligence, The Intelligence Powder (1959)
Kateb Yacine’s theater is a product of the complex interplay between many literary traditions. While previous critical studies have focused on the impact of Berber, Arab, and French cultures, the influence of Ottoman culture in his theater remains totally neglected. This analysis aims to explore the presence of Turkish cultural elements within the play, which fills an important gap in scholarly research. A comprehensive textual analysis of Kateb Yacine’s play, The Intelligence Powder (1959), uncovers cultural interaction at multiple levels, encompassing the play’s characters and themes. While earlier sources do not directly discuss the playwright’s fascination with Ottoman culture and drama, this study of the play aims to examine the diverse influences that have contributed to its integration into the narrative. Through an exploration of these factors, the analysis seeks to reveal the importance of this cultural infusion and its possible impact on revitalizing Kateb Yacine’s selected dramatic work.
social, historical and political impacts
Jim Corbett, the Hunter-conservationist: Hunter or Conservationist?[Avcı-Çevreci Jim Corbett: Avcı mı, Çevreci mı?]
Jim Corbett's hunting narratives have always enthralled lovers of the wild. His works portray a bygone era of pristine natural beauty and abundance of fauna in a country where today many of the species have gone extinct or are on the verge of extinction. The works of Jim Corbett, while recording the serenity of Indian jungles and the majesty of its fauna, have also presented through his brilliant narratorial prowess the classic struggle between man and nature. The author of this paper intends to see past Jim Corbett's hunting narratives and analyse his claims to be a hunter-conservationist. The author of this paper seeks to probe into the psychology of the White Sadhu to see what motivated him to become a hunter: Was it poverty? The abundance of game in the area? A tradition of big-game hunting in the family? A desire to emulate the social class that extolled the virtue of hunting? A desire to belong? Or his perception of nature as subservient to human needs? The author intends to analyse the words and acts that may appear humanitarian in essence, but carry within them seeds of injustice. The various works of Jim Corbett are unapologetic, and since they are so carefully crafted, an average reader may very well get enamoured with Jim Corbett, without paying heed to the environmental injustice. The author of this paper has aimed at finding the chinks in the armour of Jim Corbett’s environmentalism and uncovering the mind of a hunter. Jim Corbett’in avcılık anlatıları vahşi doğa severleri her zaman büyülemiştir. Eserleri, bugün birçok türün neslinin tükendiği ya da tükenmek üzere olduğu bir ülkede, bozulmamış doğal güzelliklerin ve hayvan türünün bol olduğu geçmiş bir dönemi tasvir ediyor. Jim Corbett'in çalışmaları, Hint ormanlarının dinginliğini ve faunasının görkemini kağıda dökerken, aynı zamanda insan ve doğa arasındaki klasik mücadeleyi de parlak anlatım becerisiyle ortaya koymaktadır. Makale yazarı, Jim Corbett’in avcılık anlatılarının ötesini görmeyi ve onun avcıdoğacı olduğu iddialarını analiz etmeyi amaçlamaktadır. Makale yazarı ayrıca White Sadhu’nun psikolojisini ele alarak onu bir avcı olmaya neyin motive ettiğini anlamaya çalışmaktadır: Yoksulluk mu? Bölgedeki av hayvanlarının bolluğu mu? Ailesinin büyük hayvanları avlama geleneği mi? Avlanmanın erdemini yücelten sosyal sınıfa öykünme arzusu mu? Bir yere ait olma arzusu mu? Ya da doğayı insan ihtiyaçlarına boyun eğen bir varlık olarak algılaması mı? Özünde insani görünen ancak içlerinde adaletsizlik tohumları taşıyan söz ve eylemleri analiz etmeyi amaçlamaktayız. Jim Corbett’in pek çok çalışması müdanasız niteliktedir ve çok dikkatli bir şekilde hazırlandıkları için ortalama bir okuyucu, çevresel adaletsizliğe aldırış etmeden Jim Corbett’e hayran kalabilir. Bu makalenin yazarı, Jim Corbett’in çevrecilik zırhındaki çatlakları bulmayı ve bir avcının zihnini ortaya çıkarmayı amaçlamıştır.
Navigating Ethno-Religious Postnormality in Nigeria: Readings in Ahmed Yerima’s Pari[Nijerya’daki Etno-Dini Postnormallikte Gezinmek: Ahmed Yerima’nın Pari’sinde Okumalar]
Drama has contributed a great deal to the development of the entity called Nigeria. Playwrights in Nigeria have used the dramatic medium to navigate and interrogate issues concerning family, economy, culture, politics, and religion little wonder why the development of any society can be traced to the dramatic contents in distinct periods of their existence. Ahmed Yerima has carved a niche for himself in the Nigerian theatre space. Having written several plays that mirror major tribes of the country, he sells himself out again as a true Nigerian in Pari; a reaction to the recent political, economic, and philosophical anomalies in Nigeria predicated upon ethnicity and religion which this paper reads from the lenses of postnormality. As propounded by Ziauddin Sadar, the hydraheaded concept of postnormality is couched around three major strands: Chaos, Contradictions, and Complexities, which can be seen in every facet of the Nigerian society. This paper brings the theory of postnormality to bear in the ethno-religious interrogation of Pari using the content analysis approach. This paper observes that the complex, contradictory and chaotic face of Nigerian democracy, is largely predicated upon the mutating ethno-religious ideologies introduced by ‘ethno-religious entrepreneurs’ as a strategy to negotiate political power in the nation. It concludes that more than anything else in the socio-political parlance of the nation, Nigerians must jettison ethnicity and religion as yardstick for leadership assessment and focus on ability, efficiency and capacity of politicians if we must make anything out of our latent democracy. Drama, Nijerya denen teşekkülün gelişimine büyük bir katkıda bulunmuştur. Nijerya’daki oyun yazarları: aile, ekonomi, kültür, siyaset ve dinle ilgili konuları ele almak ve sorgulamak için tiyatroyu araç olarak kullanmışlardır. Herhangi bir toplumun gelişiminin, varoluşlarının farklı dönemlerinde dramatik içeriklerle izlenebilmesine şaşmamak gerekir. Ahmed Yerima Nijerya tiyatro dünyasında kendine bir yer edinmiştir. Ülkenin belli başlı kabilelerine ayna tutan birçok oyun yazmış olan yazar, bu makalenin postnormalite merceğinden okuduğu, Nijerya’da etnisite ve din üzerine kurulu son dönem siyasi, ekonomik ve felsefi anomalilere bir tepki niteliğindeki Pari’de gerçek bir Nijeryalı olarak kendini yeniden satıyor. Ziauddin Sadar tarafından ortaya atıldığı şekliyle, çok başlı ve çok sorunlu postnormalite kavramı üç ana unsur etrafında şekillenmektedir: Nijerya toplumunun her alanında görülebilen Kaos, Çelişkiler ve Karmaşıklıklar. Bu makale, postnormalite teorisini, içerik analizi yaklaşımını kullanarak Pari’nin etno-dini sorgulamasına taşımaktadır. Bu makale, Nijerya demokrasisinin karmaşık, çelişkili ve kaotik yüzünün, büyük ölçüde ‘etno-dinsel girişimciler’ tarafından ülkedeki siyasi gücü müzakere etme stratejisi olarak ortaya atılan etno-dinsel ideolojilerin değişmesine dayandığını gözlemlemektedir. Bu çalışma, ulusun sosyo-politik dilinde her şeyden çok, Nijeryalıların liderlik değerlendirmesinde etnik köken ve dini kıstas olarak kullanmaktan vazgeçmeleri ve gizli demokrasimizden bir şeyler elde etmek istiyorsak politikacıların yetenek, verimlilik ve kapasitelerine odaklanmaları gerektiği sonucuna varmaktadır.
Theatre Anthropology: A Dialogue with Eugenio Barba[Tiyatro Antropolojisi: Eugenio Barba ile Bir Diyalog
This paper is a modest attempt of debating with some fundamental premises of Eugenio Barba that he placed in his much applauded publication around the globe, jointly written with Nicola Savarese. Published in 1991, the book had created a cult-like influence across the disciplines, mostly among the practitioners and experts of performing art. Though the Italian authors have urged their readers not to confuse this work and their activities as a branch of anthropology, the premises contained significant elements of serious academic concerns – culture, history, bodies, performances and a few more. Considering the huge readership this book achieved, with a number of translations in different languages, this article concerned with its conceptualization of a few fundamental issues and placed them in the complex plane of colonialism and transformative forces in cultural forms and expressions. This paper does not, by any means, engage with the ISTA activities, instead it explores possibilities of a dialogue with some propositions that otherwise could have read as static, ahistorical, apolitical and inclined with more dogmatic sense of what is called ‘aesthetics’. Bu makale, Eugenio Barba’nın Nicola Savarese ile birlikte kaleme aldığı ve dünya çapında büyük beğeni toplayan yayınında yer verdiği bazı temel önermeleri tartışmaya açmaya yönelik mütevazı bir girişimdir. 1991 yılında yayınlanan kitap, disiplinler arasında, özellikle de sahne sanatları uygulayıcıları ve uzmanları arasında kült benzeri bir etki yaratmıştır. Her ne kadar İtalyan yazarlar okuyucularını bu çalışmayı ve faaliyetlerini antropolojinin bir dalı olarak görmemeye yönlendirdilerse de, kitapta kültür, tarih, topluluklar, performanslar gibi ciddi akademik kaygıların önemli unsurları yer alıyordu. Bu kitabın farklı dillere yapılan çok sayıda çevirisiyle ulaştığı geniş okuyucu kitlesi göz önünde bulundurulduğunda, bu makale kitabın birkaç temel meseleyi kavramsallaştırmasıyla ilgilenmekte ve bunları sömürgecilik ile kültürel form ve ifadelerdeki dönüştürücü güçlerin karmaşık düzlemine yerleştirmektedir. Bu makale, hiçbir şekilde ISTA'nın faaliyetlerine katılmamakta, bunun yerine, aksi takdirde statik, tarih dışı, apolitik ve “estetik” denen şeyin daha dogmatik bir anlayışına meyilli olarak okunabilecek bazı önermelerle diyalog olasılıklarını araştırmaktadır.
Copyright (c) 2022 ETKİ: Journal of Literature, Theatre and Culture Studies https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0
Rural Crime and Police Reforms: A Study of Christie’s Murder Mysteries[Kırsal Suçlar ve Polis Reformları: Christie’nin Cinayet Esrarları Üzerine Bir İnceleme]
Agatha Christie breaks conceptual ideologies that country houses witness a fewer number of crimes compared to towns. With rapid industrialization and an economic boom in the nineteenth century, Britain witnessed a social transition that widened the income disparity between classes. The country recorded a substantial increase in illegal activities in the post-industrial era. To curb criminal activities, the British authorities took measures, including expanding the network of security agencies and reforms in the police system. Besides, Britain introduced the policy of criminal records maintenance for the territorial understanding of criminal offences. Christie has not explicitly described these policies and reforms in her novels, but the plot structure, the location of a crime, and the proactive approach of police detectives indicate the blending of reality with fiction. Agatha Christie, taşra evlerinin kasabalara kıyasla daha az sayıda suça tanıklık ettiği yönündeki kavramsal ideolojileri yıkıyor. On dokuzuncu yüzyılda hızlı sanayileşme ve ekonomik patlamayla birlikte İngiltere, sınıflar arasındaki gelir eşitsizliğini derinleştiren bir toplumsal dönüşüme tanıklık etti. Ülke, sanayi sonrası dönemde yasadışı faaliyetlerde önemli bir artış kaydetmiştir. Suç faaliyetlerini engellemek için İngiliz yetkililer, güvenlik teşkilatları ağını genişletmek ve polis sisteminde reformlar yapmak gibi önlemler aldı. Ayrıca İngiltere, cezai suçların bölgesel olarak anlaşılması için adli sicil kayıtlarının tutulması politikasını uygulamaya koymuştur. Christie romanlarında bu politikaları ve reformları açıkça anlatmamıştır, ancak olay örgüsü yapısı, suçun işlendiği yer ve polis dedektiflerinin proaktif yaklaşımı gerçekliğin kurguyla harmanlandığını göstermektedir.
Manfredi, Camille. Nature and Space in Contemporary Scottish Writing and Art. Palgrave, 2019. Geocriticism and Spatial Literary Studies series edited by Robert T. Tally Jr. ISBN 978-3-030-18759-0 e-ISBN 978-3-030-18760-6 PP. 229 $79.68
“Scotland could be a growing, making, building, doing and living country, not just a shopping, drinking, working, sleeping one” (10). The above quoted line makes a lot of sense when one is through the entire text which portrays Scotland from the perspectives of artists and writers. The rendition is surcharged with scholarly ideas and animated with pictures. Camille Manfredi delivers an erudite, yet, gripping insides with plethora of illustrations and instances.
Performance, Politics, and Embodiment of New Media in Contemporary Student Resistance Movement in India[Hindistan’daki Çağdaş Öğrenci Direniş Hareketinde Yeni Medyanın Performansı, Siyaseti ve Somutlaşması]
The first decade of the twenty-first century is the one which is seen as a global explosion of revolt. Protest movements have accelerated across the globe and have synthesized new methods and techniques of Protesting. From Tahrir Square to the Occupy movement to Hong Kong Resistance movement, we have seen a wealth of performative tools of resistance. The students' protest movements have been a central part of these springs of protests. In contemporary India, we see a continuous eruption of student agitation, be it Occupy UGC, FTII, HCU, or JNU. Each of these movements has evolved new territories and gestures of performing protests. This paper aims to map and study the 'Event' of these performances, the emergence of contemporary aesthetics, and the role of new media in the broader framework of politics and performance. The case studies are historicized and analyzed through the logic of State, globalization, culture, affective embodied impacts, and new media theory in the case studies mentioned above. Yirmi birinci yüzyılın ilk on yılı, küresel bir isyan patlaması olarak görülür. Tepki hareketleri dünya genelinde hızlı bir şekilde artmış ve sentezleme yoluyla yeni Protesto yöntem ve teknikleri ortaya çıkarmıştır. Tahrir Meydanı’ndan, İşgal Et hareketi ile Hong Kong Direniş hareketine kadar çok sayıda fiili direniş aracı gördük. Öğrenci hareketleri, protestoları besleyen memba olagelmiştir. Günümüz Hindistan’ında ister UGC’yi İşgal Et, ister FTII, ister HCU ya da JNU olsun, öğrencilerden sürekli tepkisel patlamalar görülür. Saydığımız bu hareketlerin her biri protesto etme eyleminde yeni duruş ve alanlar ortaya koymuştur. Bu çalışma, bahsedilen bu protesto “Hadiseleri”ni; çağdaş estetiğin ortaya çıkışını ve siyaset ile tiyatro bakımından daha geniş bir çerçevede yeni medyanın rolünü saptamayı ve ele almayı amaçlamaktadır. Örnek olaylar; mantıksal durum, küreselleşme, kültür, duyusal somut etkiler ve yukarıda bahsedilen örnek vakalardaki yeni medya aracılığıyla tarihselleştirilmiş ve tahlil edilmiştir.
Memory storytelling: structural aspects in O drible[Hatıra Anlatıcılığı: O drible’de Yapısal Yönler
This work uses the stream of consciousness of narrators Murilo Neto and Murilo Filho, son and father, from O drible (2013), a novel written by Sérgio Rodrigues, in order to highlight the importance of storytelling in this text. The context of national soccer after the 1950s is the scenario where particular issues of the characters are addressed, as if they were in the middle of a match of this sport. The use of this collective game shows itself to be an opportunity to bring to light human dilemmas and feelings. There is also the use of a variety of truthful elements concerning the history of soccer allied to free literary creation, alternating aspects of reality and fiction. The narrative mirror in abyss makes explicit the degrees of similitude transposed to the sphere of orality. Faced with the concept of reminiscent memory, telling establishes parallels that provide a comparison with the tradition of African storytellers, more specifically from Angola, for the denomination of characteristic types of telling. Theoretical texts by Walter Benjamin (2012), referring to the figure of the narrator; Lucien Dallenbach (1977), referring to the concept of mise en abyme; Jeane Marie Gagnebin (2006), on the study of memory and Harry Garuba (2012), referring to the concept of animist realism, will be used as references. It is noticeable that in the narrative of O drible storyteller and text are hybrids, because both are endowed with makas and missossos that become a narrative voice, leading the reader through reminiscence, since rescue and revenge are the objectives sought by the characters. Bu makale, hikâye anlatıcılığının önemini vurgulamak üzere Sérgio Rodrigues’in O drible (2013) eserinin anlatıcıları baba ve oğul Murilo Neto ile Murilo Filho’nun bilinç akışını ele almaktadır. 1950ler sonrası futbol bağlamı; karakterlerin özel sorunlarının, adeta bir futbol maçının tam ortasındaymışlar gibi ele alındığı senaryoyu oluşturur. Bu kolektif oyunu kullanmak, insani ikilemleri ve duyguları gün yüzüne çıkarma fırsatı sunmaktadır. Aynı zamanda, hakikat ve kurguyu çarpıtan özgür edebi üretkenlikle bağlantılı futbol tarihi ile ilgili hayatın gerçekliğiyle uyuşan çeşitli ögelerin kullanımı da mevcuttur. Olay içinde olay şeklindeki anlatı, söz katmanına aktarılan teşbihleri açıklığa kavuşturur. Hatırlatıcı bellek kavramıyla karşı karşıya kalan anlatıcılık, hikâye anlatıcılığının ana niteliklerinin adlandırılması için özellikle Angolalı olanlar başta olmak üzere Afrikalı hikâye anlatıcılığı geleneğiyle karşılaştırılmalar yapmayı sağlayan koşutluklar kurar. Anlatımcının şahsına atıfta bulunan Walter Benjamin’in (2012), olay içinde olay kavramına atıfta bulunan Lucien Dallenbach’in (1977), bellek üzerinde çalışan Jeane Marie Gagnebin’in (2006), animist realizme atıfta bulunan Harry Garuba’nın (2012) kuramsal metinleri referans kaynaklar olarak kullanılacaktır. O drible’in hikâye anlatıcısının anlatısı ile metnin melez olması dikkate değerdir, çünkü her ikisi de makas ve missossos’larla bezelidir ki bunlar, okuyucuya anılar vasıtasıyla rehberlik eden anlatısal sese dönüşürler zira kurtuluş ve intikam karakterlerin peşinde koştukları gayelerdir.
Copyright (c) 2021 ETKİ: Journal of Literature, Theatre and Culture Studies https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0
Memory and Power: Unreliable Narrator in Ma Jian’s Beijing Coma and Mo Yan’s The Republic of Wine [Bellek ve Güç: Ma Jian’ın Beijing Coma’sı ile Mo Yan’ın The Republic of Wine’ında Güvenilmez Anlatıcı]
Emerging scholarly work has indicated that we live in times of the ‘surveillance state’. Such states control all aspects of life: from the food one eats to the ideas they express in everyday life. The chief concern regarding such surveillance is its attacks on individual bodies and ideas. Ma Jian’s Beijing Coma and Mo Yan’s The Republic of Wine explore the impact of state imposition on individual psyche. As responses to the Tiananmen Square Massacre (1989), the texts explore how the body remembers the violent incursions committed against it. Individual memory is upheld against the collective. This paper explores how the narrators in the novels present their point of view through their unreliability. As rationality has been singularly claimed as a tool of the powerful, the only imaginable solution is to articulate individual memories through the tool of unreliability. By highlighting the collectiveness of any crime, the narrators articulate their trauma through their unreliability. The individual body is trampled upon by the combined forces of cultural norms and state control as the entire population is mobilised for slaughter under the guise of ensuring survival (Foucault 137). The unreliable narrators in the novels allegorise the consumption of memory and individuality by the bodypolitic due to internalisation of existing power structures. They highlight how establishing bodily control paired with sweeping claims to popular memory legitimises the state as the provider of all ‘good things.’ Playing of the themes of literal bodily hunger through food and bodily waste metaphors, the novels exhibit the yearning for a metaphorical hunger for knowledge and an open society. Devam eden bilimsel çalışmalar, son dönemlerde “gözetim altında” yaşadığımızı göstermiştir. Bu gözetim durumu, kişinin yediği yemekten günlük yaşamda ifade ettiği fikirlere kadar yaşamın tüm yönlerini kontrol eder. Bu tür gözetimle ilgili temel endişe, bireysel bedenlere ve fikirlere yönelik saldırılarla ilgilidir. Ma Jian’ın Beijing Coma ve Mo Yan’ın The Republic of Wine devlet dayatmasının bireysel psikoloji üzerindeki etkisini araştırır. Tiananmen Meydanı Katliamı’na (1989) verilen yanıtlar olarak, metinler vücudun kendisine karşı yapılan şiddetli saldırıları nasıl hatırladığını araştırır. Bireysel hafıza kollektife karşı desteklenir. Bu makale, romanlardaki anlatıcıların bakış açılarını güvenilmezlikleri üzerinden nasıl sunduklarını araştırmaktadır. Akılcılığın tekil olarak güçlülerin bir aracı olduğu iddia edildiğinden, akla gelebilecek tek çözüm, bireysel anıları güvenilmezlik aracıyla dile getirmektir. Anlatıcılar, herhangi bir suçun kolektifliğini vurgulayarak, travmalarını güvenilmezlikleri üzerinden dile getirirler. Tüm nüfus hayatta kalma kisvesi altında katliam için seferber edilirken, bireysel beden kültürel normların ve devlet kontrolünün birleşik güçleri tarafından çiğnenir (Foucault 137). Romanlardaki güvenilmez anlatıcılar, mevcut iktidar yapılarının içselleştirilmesi nedeniyle beden-politikasının bellek ve bireysellik tüketimini alegorize eder. Popüler hafızaya yönelik kapsamlı iddialarla birlikte bedensel kontrolün kurulmasının, devleti tüm “iyi şeylerin” sağlayıcısı olarak nasıl meşrulaştırdığını vurgularlar. Gerçek bedensel açlık temalarını yemek ve bedensel atık metaforları aracılığıyla ortaya koyan romanlar, bilgi ve açık bir toplum için metaforik bir açlığa duyulan özlemi sergilerler
A Panorama Of Victorian Society Through Dickensian Minor Characters: Bleak House [Dickens’in Yan Karakterleri Aracılığıyla Viktorya Toplumunun Bir Panaroması: Kasvetli Ev]
This paper aims to show the use of social realism in Bleak House by Charles Dickens in terms of representing the Victorian sociocultural diversity, some corrupted sides of the Victorian community such as paralyzed law system, and bad conditions of the lower class. With this aim, the conditions which bring about realism will be discussed in the introduction. Introduction will be followed by the methodology of the study in which realism and social realism will be explained. Then, Bleak House will be examined with a focus on minor characters. Although minor characters in the novel are of great importance in terms of portraying the social events of their times, they are neglected most of the time by the critics. However, studying all the minor characters is beyond the scope of this paper as Dickens uses more than fifty minor characters in the novel. Thereupon, Mrs. Jellyby, Mr. Skimpole, Mr. George, Mr. and Mrs. Bagnet, and Mr. Turveydrop are chosen to reflect the Victorian sociocultural diversity in the novel. In terms of reflecting some corrupted sides of the Victorian community, especially law system and bad conditions of the lower class, Mr. Tulkinghorn, Mr. Gridley, Miss Flite and Mr. Krook, Jo and Jenny’s husband are chosen. The paper concludes that Bleak House provides an insight to the readers about reflecting a panorama of Victorian society through the lens of social realism. Bu çalışma Charles Dickens tarafından yazılan Kasvetli Ev adlı romanda sosyal realizmin Viktorya toplumunundaki sosyal çeşitliliği, paralize olmuş hukuk sistemi gibi çürümüş olan bazı kurumları ve alt sınıfın içinde bulunduğu kötü koşulları yansıtmada nasıl kullanıldığını göstermeyi amaçlamaktadır. Bu sebeple, realizmi doğuran sebepler giriş bölümünde ele alınacaktır. Ardından, realizm ve sosyal realizm çalışmanın metodolojisi kısmında açıklanacaktır. Sonrasında, Kasvetli Ev romanı yan karakterler üzerine yoğunlaşılarak incelenecektir. Romandaki yan karakterler dönemlerine ait sosyal olayları yansıtma konusunda çok önemli olmalarına rağmen çoğunlukla ihmal edilmişlerdir. Bununla birlikte Dickens sözü geçen romanında elliden fazla yan karakter kullandığı için tüm karakterleri incelemek bu çalışmanın kapsamını aşmaktadır. Bu sebeple, romanda yansıtılan Vicktoryen sosyo kültürel çeşitliliği göstermek için Bayan Jellyby, Bay Skimpole, Bay George, Bay ve Bayan Bagnet, ve son olarak Bay Turveydrop seçilmiştir. Bay Tulkinghorn, Bay Gridley, Bayan Flite, Bay Krook, Jo ve Jenny’nin kocası da Viktoryen toplumdaki bozulan kurumları ve alt sınıfların yaşadığı kötü koşulları yansıtmak için seçilmiş yan karakterlerdir. Çalışma Kasvetli Ev adlı romanın sosyal realist bir okumayla okuyuculara Viktoryen toplumun bir panaromasını verebileceği görüşü ile sonuçlanmaktadır.
Tracing Matrilineality in Alice Walker’s Meridian and Gloria Naylor’s Mama Day[Alice Walker’ın Meridian’ı ile Gloria Naylor’un Mama Day’inde Anaerkilliğin İzini Sürmek]
In the article “Tracing Matrilineality in Alice Walker’s Meridian and Gloria Naylor’s Mama Day”, I will explore the Black Nationalist assumption that motherhood is the sole pillar of communal life, crucial to the physical and cultural survival of black communities through a consideration of Alice Walker’s Meridian (1976) and Gloria Naylor’s Mama Day (1988). Notably, individuality and motherhood are locked in opposition in Black Nationalist discourse, as motherhood entailed a sacrifice of selfhood to a degree. Black Nationalists expected their mothers to place their needs behind those of everyone else. I want to examine the role that Meridian, Mrs. Hills, Cocoa and Miranda played as mothers in the cultural construction of their communities. I would like to examine the degree to which these maternal figures are depicted as cornerstones of black resistance and custodians of life-sustaining African American traditions, as well as how these novels position them as individuals. I will attempt to answer the question of how the marginalized flees from systems of subjugation and attempts to dissolve the strictures of white supremacist imperialist patriarchy. In addition, I would like to explore the alternative modes of being available to Meridian’s and Cocoa’s due to their non-communal or even anti-communal choices. Bu makale, Alice Walker’in Meridian (1976) ve Gloria Naylor’un Mama Day (1988) romanlarını göz önünde bulundurarak, Siyahi toplumlarda fiziksel ve kültürel açıdan hayati önem taşıyan anneliğin toplumsal yaşamın tek direği olduğuna dair Siyahi Milliyetçi varsayımı irdelemeyi amaçlar. Özellikle, bireysellik ve annelik Siyah Milliyetçi söylemde birbiriyle çelişen iki olgudur, çünkü annelik bir dereceye kadar benlikten fedakarlık etmeyi gerektirir. Siyahi Milliyetçiler, annelerin kendi ihtiyaçlarını diğer herkesin ihtiyacı karşılandıktan sonra karşılamaları beklentisindeydiler. Bu çalışmada, Meridian, Mrs. Hills, Cocoa ve Miranda’nın toplumlarının kültürel inşasında anneler olarak oynadıkları roller incelenecektir. Bu anne figürlerinin Siyahi direnişin temel taşları ve yaşamı sürdüren Afro-Amerikan geleneklerinin koruyucuları olarak temsil edilişleri ve bu romanların onları bireyler olarak nasıl konumlandırdığı incelenecektir. Marjinalleştirilmişlerin boyun eğdirme sistemlerinden nasıl kaçtıkları ve beyaz üstünlükçü emperyalist ataerkilliğin kısıtlamalarını nasıl çözmeye çalıştıkları tartışılacaktır. Ek olarak, bu çalışmada, Meridian ve Cocoa’ların toplumsal olmayan ve hatta toplumsal-karşıtı seçimleri nedeniyle varoluşsal alternatif biçimleri incelenecektir.